Me rastin e 19-vjetorit të protestës së 10 shkurtit 2007, rikujtohet një nga momentet më të rëndësishme të rezistencës qytetare në Kosovë. Atë ditë, mijëra qytetarë u mblodhën në Prishtinë për të kërkuar vetëvendosje, liri me të drejta, pavarësi me sovranitet dhe ndërtimin e një shteti demokratik.

Siç theksohet në materialin përkujtimor, protesta ishte vazhdimësi e qëndresës së brezave që nuk u pajtuan me padrejtësinë dhe kundërshtoi paqësisht një projekt që, sipas protestuesve, cenonte demokracinë, barazinë dhe integritetin e shtetit të Kosovës. Megjithatë, kërkesa politike u përball me dhunë nga policia ndërkombëtare e UNMIK-ut.

“Vetëm 8 sekonda pasi u hodhën sasi të mëdha gazi lotsjellës, policia e UNMIK-ut përdori plumba gome, duke marrë jetën e Mon Balajt dhe Arben Xheladinit”, thuhet në tekst, duke rikujtuar se marshimi drejt Sheshit Skënderbe u ndal në rrugën “Nëna Terezë”.

Sipas autorëve të materialit, kritikat dhe kërkesat e asaj proteste mbeten ende sfida institucionale për Kosovën, pasi padrejtësitë e kundërshtuara atëherë vazhdojnë të ndikojnë në proceset e shtetndërtimit dhe zhvillimit demokratik.

“Moni dhe Arbeni janë pjesë e themelit politik mbi të cilin qëndrojmë sot. Asnjë imunitet nuk mund ta fshijë përgjegjësinë, dhe asnjë dhunë nuk mund ta ndalë drejtësinë”, citohet më tej, duke ritheksuar përkushtimin për vetëvendosje, demokraci dhe republikë.

Në përmbyllje, 10 shkurti kujtohet jo vetëm si datë përkujtimore, por si simbol i një rruge politike që, sipas këtij qëndrimi, vazhdon të përcaktojë të ardhmen e Kosovës.