Në Gaza, zhurma e fëmijëve që çdo mëngjes shkonin në shkollë është zhdukur. Nuk ka më nxënës që nisen me nxitim për mësim, trafik pranë shkollave apo zëra fëmijësh që dëgjohen nga klasat.

Për gati tre vjet, qindra mijëra fëmijë në Gaza kanë mbetur jashtë sistemit normal arsimor. Shumë shkolla janë dëmtuar ose shkatërruar, ndërsa ndërtesat që kanë mbetur në këmbë përdoren në shumë raste si strehim për familjet që kanë humbur shtëpitë e tyre.

Ndërkohë, viti i ri shkollor ka nisur në Bregun Perëndimor. Pamjet e fëmijëve që kthehen në shkollë janë shpërndarë në rrjetet sociale dhe kanë shkaktuar trishtim te familjet në Gaza, të cilat prej vitesh nuk mund t’u ofrojnë fëmijëve të tyre një jetë normale shkollore.

“Fëmijët tanë nuk kanë më asgjë për të bërë”

Rima Al-Akhras, 35 vjeç, nga Khan Younis, ka tre fëmijë që duhej të ishin në shkollë. Ajo kujton kohën kur çdo mëngjes i përgatiste për mësim, u blinte uniformat dhe mjetet shkollore dhe priste kthimin e tyre në mesditë.

“Jeta jonë rrotullohej rreth shkollës. Fëmijët studionin, bënin detyrat dhe prisnim pushimet për t’i kaluar së bashku”, tregon ajo.

Sot, sipas saj, fëmijët qëndrojnë në një tendë dhe nuk kanë aktivitete të rregullta. Shpesh detyrohen të presin me orë të tëra në radhë për ujë.

“Si nënë, kam humbur ato momente që lidhen me shkollën. Tre vite pa arsim janë një padrejtësi e madhe”, thotë ajo.

“Më mungojnë shokët dhe shkolla”

Ahmed Saeed, 14 vjeç, nga Khan Younis, ishte në klasën e gjashtë kur filloi lufta. Ai kujton se shkonte në shkollë së bashku me shokët e lagjes. Pas mësimit luanin futboll dhe gjatë pushimeve organizonin shëtitje në plazh.

“Sot nuk di asgjë për shumicën e shokëve të mi. Të gjithë janë zhvendosur dhe janë shpërndarë”, tregon ai.

Shkolla e tij është djegur dhe shkatërruar. Kur e pa pas luftës, thotë se shpërtheu në lot, duke kujtuar ditët që kishte kaluar aty. Sot ai ndjek mësime në një tendë edukative vetëm dy ditë në javë.

“Shkoj, ulem dhe shikoj përreth. Nuk ndihem rehat dhe nuk arrij të përfitoj nga mësimi”, thotë 14-vjeçari.

“Më mungojnë shokët, biblioteka, librat dhe edhe zëri i nënës që më thoshte të bëja detyrat. Dua shkollën time dhe dua të drejtën time për të mësuar.”

Edhe mësuesit kanë mbetur pa punë

Kriza ka prekur edhe mësuesit. Ahmed Rizq, 40 vjeç, mësues i gjuhës arabe në Gaza City, tregon se para luftës shkonte çdo ditë në shkollë dhe zhvillonte gjashtë orë mësimi. Sot ai është pa punë dhe thotë se paga e tij është ndërprerë për shkak të mungesës së fondeve.

“Ndonjëherë shkoj në tendat ku zhvillohen mësime për fëmijët”, tregon ai.

Por kushtet në këto hapësira janë shumë të vështira. Në kampin e të zhvendosurve në Al-Mawasi, nxënësit mësojnë në tenda të nxehta, shpesh pa karrige dhe pa pajisjet bazë shkollore. Shumë prej tyre ulen në tokë për të ndjekur mësimin.

Paralajmërim për shembjen e sistemit arsimor

Gaza Center for Human Rights ka paralajmëruar për një krizë të thellë të arsimit në Rripin e Gazës.

Sipas organizatës, shkatërrimi i shkollave, vdekja e nxënësve dhe mësuesve dhe mungesa e materialeve shkollore kanë goditur rëndë sistemin arsimor. Organizata thotë se problemi nuk është vetëm një ndërprerje e përkohshme e mësimit, por një dëmtim i rëndë i aftësisë së shoqërisë për t’u ofruar arsim brezave të rinj.

Sipas të dhënave të publikuara nga qendra, që nga fillimi i luftës janë vrarë më shumë se 20 mijë fëmijë të moshës shkollore, ndërsa rreth 19.900 të tjerë kanë dalë nga sistemi arsimor. Po ashtu, sipas të njëjtit raport, janë vrarë më shumë se 530 mësues, si dhe qindra punonjës të Ministrisë së Arsimit dhe personel administrativ e teknik.

Sipas organizatës, humbja e nxënësve dhe mësuesve nuk mund të zgjidhet thjesht duke rihapur shkollat. Për të rikthyer arsimin në normalitet nevojiten ndërtesa, pajisje, mësues dhe një sistem funksional. Për fëmijët e Gazës, pasojat e luftës nuk lidhen vetëm me humbjen e një viti shkollor. Ato nënkuptojnë humbjen e viteve të tëra të arsimit, rutinës dhe një pjese të rëndësishme të fëmijërisë së tyre.